معبود من!
ضعیف و ناتوانم
و تنهای تنها
با باری گران و جسمی خسته
با گناهانی بس عظیم
گاهی نفس بر من غلبه می کند
و در مقابل بندگانت شکیبایی خود را از دست می دهم
خدایا!
مرا در مواجهه با بندگانت،
فراخی قلبی بی کرانه ببخش،
آنچنان که در مقابل دشنام آنان نیز صبوری پیشه کنم
خدای خوب من!
یاریم کن تا به هنگام رویارویی با بندگانت، مهربان باشم
مرا از لغزشها و خطاها بازدار
ای دریای رحمت و رحمانیت!
مبادا هرگز،
که لحظه ای مرا به خود واگذاری
بر من رحمت آور که جز رحمانیت تو مرا هیچ امیدی نیست
یا الرحمن یا الرحمن یا الرحمن...
+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم تیر 1385ساعت 9:16 توسط
|
